Sofradaki güç savaşlarına son

Sizin ve çocuğunuzun net birer görevi olduğunda sofradaki kavgaların çoğu biter. Hangi yemeğin, ne zaman ve nerede verileceğini siz seçersiniz; yiyip yemeyeceğini ve ne kadar yiyeceğini çocuğunuz seçer.

Kulağa basit geliyor, gerçekten de basit. Zor olan, çocuğunuza ait olan yarıyı ona bırakabilmek.

Sizin payınız

Ne: Yemeği siz seçersiniz ve içinde çocuğunuzun genelde yediği en az bir şey olur.
Ne zaman: Öğünler ve ara öğünler her gün aşağı yukarı aynı saatlerde gelir, arada sürekli atıştırma olmaz.
Nerede: Herkes oturarak yer; masada ya da ailenizin birlikte yemek yediği yer neresiyse orada.

Çocuğunuzun payı

Yiyip yememek: Sofradakini yiyebilir de, yemeyebilir de.
Ne kadar: Çok yiyebilir, az yiyebilir ya da yemeğin sadece bir kısmını yiyebilir.

Bu kısmı ona bırakmak rahatsız edici gelebilir. Küçük çocukların iştahı günden güne çok değişir ve kocaman bir öğle yemeğinin ardından minicik bir akşam yemeği çok sık görülür.

Güç savaşı nasıl başlar

Taraflardan biri diğerinin işini üstlendiğinde savaş başlar. Ebeveyn lokma sayar ya da bir kaşık daha için pazarlık eder. Çocuk akşam yemeğini atlar, bir saat sonra kraker ister ve alır.

Her iki taraf da biraz daha bastırır ve kısa sürede sofra yemekten çok kazanmakla ilgili olur.

Bunun yerine ne yapabilirsiniz

Yemeği koyun ve ne kadar yemesi gerektiği hakkında hiçbir şey söylemeyin.
Rüşveti ve pazarlığı bırakın. “İki lokma daha yersen tatlı var” demek, akşam yemeğini angaryaya, tatlıyı da ödüle çevirir.
Çok yediği için övmeyi de bırakın. Tabağından değil, gününüzden konuşun.
Sofradan kalkarsa öğün bitmiştir. Sakin bir sesle “Tamam, sıradaki yemek ara öğünde” deyin ve sözünüzde durun.
İstek üzerine yeni bir şey pişirmeyin. Genelde yediği yiyecek zaten sofrada.

İşe yarayan sözler

Bunun yerine	Şunu deneyin
“Üç lokma daha ye.”	“Karnın ne kadar isterse o kadar yiyebilirsin.”
“Bir tadına bak, bayılacaksın.”	“Yemek zorunda değilsin.”
“Tabağını bitirmeden tatlı yok.”	“Tatlı küçük bir parça, herkesinki gibi.”
“Peki, sana makarna yapayım.”	“Bu akşamın yemeği bu. Acıktıysan ekmek de var.”

Tatlı meselesi

Ailenizde tatlı yeniyorsa, onu bir ödül değil öğünün bir parçası olarak düşünün. Bazı aileler küçük bir porsiyonu akşam yemeğiyle birlikte tabağa koyar; böylece tatlının özel bir gücü kalmaz.

En iyi yardımcınız açlıktır. Düzenli öğünler ve ara öğünler, arada da su, çocuğunuzun sofraya yemeye hazır gelmesini sağlar.

Çocuğunuzun ne kadar yediği ya da nasıl büyüdüğü konusunda endişeleriniz varsa çocuk doktorunuza danışın.